HUSHVILLE · EPISODE 104
Pip กับบ้านฟักทองพอดีตัว
This story is currently available in Thai. The complete original text is shown below.
มีบ้านหลังหนึ่งใน HushVille ที่ไม่มีใครจำได้ว่า มันถูกสร้างขึ้นเมื่อไร
อันที่จริง จะเรียกว่า “สร้าง” ก็คงไม่ถูกนัก
เพราะบ้านหลังนั้นคือฟักทองลูกใหญ่ที่วางอยู่ตรงชายป่า มีประตูไม้บานเล็ก หน้าต่างกลมหนึ่งบาน และปล่องไฟที่เอียงนิด ๆ อยู่ด้านบน
เจ้าของบ้านชื่อ Pip
Pip เป็นหนูดอร์เมาส์ตัวเล็กที่ดูเหมือนเพิ่งตื่นนอนอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าจะพบเขาตอนแปดโมงเช้า เที่ยงวัน หรือสี่โมงเย็น เขาก็มักสวมหมวกนอนใบเดิม และพูดกับแขกด้วยเสียงงัวเงียเสมอ
วันหนึ่ง Nuki เดินผ่านมาและเห็น Pip กำลังนั่งจิบชาอยู่หน้าบ้าน
“นายอยู่ในนั้นจริง ๆ เหรอ” Nuki ถาม พลางมองฟักทองลูกโต
“อืม”
“ไม่แคบไปหรือ”
Pip คิดอยู่ครู่หนึ่ง
“สำหรับอะไรล่ะ”
Nuki ไม่เคยคิดว่าจะต้องตอบคำถามนี้
“ก็…สำหรับอยู่ไง”
Pip มองกลับเข้าไปในบ้าน
ข้างในมีเตียงหนึ่งหลัง โต๊ะหนึ่งตัว กาน้ำหนึ่งใบ หนังสือไม่กี่เล่ม และหน้าต่างหนึ่งบานที่มองเห็นต้นไม้ใหญ่ตรงชายป่า
“ถ้าอย่างนั้นก็พอดีนะ” เขาตอบ
Nuki ยังไม่แน่ใจ
“แล้วนายไม่อยากได้บ้านที่ใหญ่กว่านี้หรือ”
Pip ยกถ้วยชาขึ้นจิบ ก่อนตอบอย่างสบาย ๆ
“เคยอยากนะ”
“แล้วทำไมไม่ย้ายล่ะ”
Pip มองไปรอบ ๆ บ้านฟักทองของตัวเอง
“เพราะวันหนึ่งฉันลองนับดูว่า สิ่งที่ฉันอยากมีเพิ่ม กับสิ่งที่ฉันใช้จริง ๆ มันไม่ค่อยเหมือนกัน”
Nuki เงียบไป
Pip จึงหยิบถ้วยอีกใบออกมา แล้วรินชาให้เขา
ทั้งสองนั่งอยู่หน้าบ้านฟักทองจนแดดบ่ายค่อย ๆ อ่อนลง
ก่อนกลับ Nuki หันไปมองบ้านหลังเล็กอีกครั้ง
มันยังดูเล็กเหมือนเดิม
Nuki เดินกลับบ้านช้ากว่าปกติเล็กน้อย
ระหว่างทาง เขาเริ่มสังเกตของที่ตัวเองเดินผ่าน
ต้นโอ๊กใหญ่ที่ไม่เคยคิดอยากเป็นต้นไม้ที่สูงที่สุดในป่า ม้านั่งเก่าที่นั่งได้เพียงสองคน สะพานไม้เล็ก ๆ ที่กว้างพอให้คนเดินสวนกันได้อย่างพอดี
เขานึกถึงคำของ Pip
บางทีคำว่า “พอ” อาจไม่ได้หมายความว่าเราต้องหยุดอยากได้สิ่งใหม่ ๆ และไม่ได้หมายความว่าเราต้องพอใจกับทุกอย่างที่มี
เพียงแต่ก่อนจะออกเดินทางไปหาอะไรอีกสักอย่าง เราอาจลองถามตัวเองดูว่า
สิ่งนั้นคือสิ่งที่เราต้องการจริง ๆ หรือเราเพียงรู้สึกว่า สิ่งที่มีอยู่ยังไม่ควรจะพอ
หลายวันต่อมา Nuki เดินผ่านบ้านฟักทองอีกครั้ง
Pip ยังคงนั่งอยู่ที่เดิม หมวกนอนใบเดิม ถ้วยชาใบเดิม บ้านก็ยังเล็กเท่าเดิม
Nuki โบกมือให้เขา
คราวนี้เขาไม่ได้คิดว่า “ทำไม Pip ถึงอยู่ในบ้านเล็กขนาดนั้นได้”
แต่กลับคิดว่า
“แปลกดีนะ ที่บ้านหลังเล็ก ๆ หลังหนึ่ง กลับมีที่เหลือมากพอสำหรับชาอีกหนึ่งถ้วยเสมอ”