HUSHVILLE · EPISODE 111
ความรักป้อนกลับ
This story is currently available in Thai. The complete original text is shown below.
เย็นวันหนึ่งใน HushVille มีบ้านในโพรงไม้หลังเล็ก อยู่ขอบป่า ที่นั่น มีครอบครัวกระรอก ที่กำลัง นั่งกินซุปฟักทองอยู่รอบโต๊ะเล็ก ๆ ข้างหน้าต่าง
ข้างนอกฝนตกเบา ๆ
เจ้าตัวเล็ก กำลังกินขนมปังจนแก้มตุ่ย ส่วนพ่อกับแม่นั่งมองเขาอยู่เงียบ ๆ
“แม่ครับ”
เจ้าตัวเล็กพูดขึ้นมา
“ตอนผมยังเป็นเด็ก แม่รักผมมากไหม”
แม่หัวเราะ
“มากสิ”
“มากแค่ไหน”
แม่คิดอยู่ครู่หนึ่ง
“มากพอที่จะตื่นตอนตีสองเพราะลูกไอ มากพอที่จะยอมกินขนมปังชิ้นที่ไหม้ แล้วเก็บชิ้นสวยไว้ให้ลูก แล้วก็มากพอที่จะฟังเรื่องเดียวกันซ้ำ ๆ ทั้งที่ลูกเล่าไปสามรอบแล้ว”
เจ้าตัวเล็กหัวเราะ
“แล้วพ่อล่ะ”
พ่อเงยหน้าจากถ้วยซุป
“พ่อก็รัก”
“แต่พ่อไม่ค่อยพูด”
“อืม”
พ่อพยักหน้า
“บางทีพ่อก็เอาความรักไปซ่อนไว้ในเรื่องอื่น”
“เรื่องอะไร”
“ซ่อมหลังคา เดินไปส่งที่โรงเรียน ยืนรอหน้าประตูเวลาเลิกช้า แล้วก็ถามว่า เอาร่มไปหรือยัง ทั้งที่รู้ว่าลูกคงลืมอยู่ดี”
ทั้งสามหัวเราะพร้อมกัน
ผ่านไปครู่หนึ่ง เจ้าตัวเล็กก็ถามอีก
“แล้วถ้าวันหนึ่งพ่อกับแม่แก่ล่ะ”
โต๊ะอาหารเงียบลงนิดหนึ่ง
“ผมจะต้องรักพ่อกับแม่กลับไหม”
คราวนี้ไม่มีใครรีบตอบ
เสียงฝนข้างนอกดังชัดขึ้น
แม่ค่อย ๆ วางช้อนลง
“แม่ไม่อยากให้ลูกคิดว่า ความรักเป็นของที่ยืมมาแล้วต้องคืน”
“ทำไมล่ะ”
“เพราะตอนแม่รักลูก แม่ไม่ได้จดบัญชีเอาไว้”
แม่ยิ้ม
“ไม่มีสมุดเล่มไหนเขียนว่า คืนนี้แม่ตื่นสามครั้ง อีกสามสิบปีลูกต้องตื่นมาดูแม่สามครั้ง”
เจ้าตัวเล็กนิ่งฟัง
พ่อจึงพูดต่อ
“แต่พ่อก็หวังนะ”
“หวังอะไรครับ”
“หวังว่าวันหนึ่ง ถ้าพ่อเดินช้าลง ลูกอาจเดินช้าลงด้วยสักหน่อย”
“ถ้าแม่ลืมเรื่องที่เคยเล่าไปแล้ว ลูกอาจฟังซ้ำอีกสักครั้ง”
แม่พูด
“แล้วถ้าวันหนึ่งพ่อโทรหาโดยไม่ได้มีธุระอะไร…”
พ่อยิ้ม
“ก็หวังว่าลูกจะไม่รีบวางสายเกินไป”
เจ้าตัวเล็กมองพ่อกับแม่สลับกัน
“แปลว่าพ่อแม่อยากให้ผมตอบแทน”
พ่อส่ายหน้า
“ไม่เหมือนกันเสียทีเดียว”
เขาคิดหาคำอยู่พักหนึ่ง
“การตอบแทนเหมือนเราติดหนี้ใครสักคน”
“แต่การรักกลับ…”
“เหมือนเราจำได้ว่า ครั้งหนึ่งเคยมีคนเดินช้าลงเพื่อเรา”
ไม่มีใครพูดอะไรต่อ
เจ้าตัวเล็กเอื้อมมือไปหยิบขนมปังชิ้นสุดท้ายบนจาน
เขามองมันอยู่ครู่หนึ่ง
ก่อนจะหักออกเป็นสามชิ้น
ชิ้นหนึ่งวางให้แม่ ชิ้นหนึ่งวางให้พ่อ อีกชิ้นเก็บไว้กับตัวเอง
มันไม่ใช่การตอบแทนค่าซุป ไม่ใช่การชำระหนี้ค่าขนมปัง และคงไม่อาจเทียบกับคืนทั้งหมดที่พ่อแม่เคยตื่นขึ้นมาดูเขาได้
มันเป็นเพียงขนมปังชิ้นเล็ก ๆ
แต่บางที ความรักขากลับก็ไม่ได้เดินกลับมาในขนาดเดียวกับตอนที่มันจากไป
ตอนเราเป็นเด็ก พ่อแม่อาจอุ้มเราทั้งตัว
เมื่อพวกเขาแก่ลง เราอาจไม่ได้อุ้มพวกเขากลับทั้งชีวิต
บางครั้งสิ่งที่พวกเขาต้องการ อาจเป็นเพียงแขนข้างหนึ่งให้เกาะ เวลาขึ้นบันได
เวลาสักสิบนาทีเพื่อฟังเรื่องเดิมอีกครั้ง
หรือเสียงที่พูดว่า
“ไม่เป็นไรครับ ค่อย ๆ เดินก็ได้ ผมรอ”
เพราะความรักในครอบครัว อาจไม่ใช่วงกลมที่ต้องกลับมาบรรจบกันอย่างพอดี
มันเหมือนทางเดินสายหนึ่ง
เมื่อเรายังเล็ก ใครบางคนจับมือเราเดินอยู่ข้างหน้า
และเมื่อวันหนึ่งเขาเดินช้าลง
เราเพียงหันกลับไป แล้วเดินข้าง ๆ กันอีกครั้ง
ไม่ใช่เพราะเป็นหนี้
แต่เพราะเรารักกัน