HUSHVILLE · EPISODE 102
The Great Library
ห้องสมุดที่ไม่มีใครต้องอ่านให้หมด
This story is currently available in Thai. The complete original text is shown below.
ตรงเหนือสุดของ HushVille มีห้องสมุดเก่าแห่งหนึ่งซ่อนอยู่ระหว่างต้นไม้ใหญ่ ไม่มีใครรู้แน่ชัดว่าห้องสมุดถูกสร้างขึ้นก่อนต้นไม้ หรือต้นไม้เติบโตขึ้นมาก่อน เพราะเมื่อมองจากข้างใน ทั้งสองอย่างดูเหมือนจะอยู่ด้วยกันมานานจนแยกไม่ออก
กิ่งไม้พาดผ่านชั้นหนังสือ ระเบียงไม้โค้งตามลำต้น และในวันที่แดดดี แสงสีทองจะลอดผ่านใบไม้ลงมากระทบหนังสือเก่าเป็นหย่อม ๆ
ทุกครั้งที่ Nuki มาที่นี่ เขามักรู้สึกว่าตัวเองรู้น้อยลงกว่าเดิม
“มีหนังสือกี่เล่มกันนะ” เขาถามวันหนึ่ง พลางเงยหน้ามองชั้นหนังสือที่สูงขึ้นไปจนเกือบถึงเรือนยอดไม้
Theo ซึ่งกำลังเช็ดแว่นอยู่หลังโต๊ะไม้ส่ายหน้าเบา ๆ “ไม่รู้สิ”
Nuki หันกลับมามองด้วยความประหลาดใจ สำหรับเขา การที่ Theo ผู้ดูแลห้องสมุดตอบว่า ไม่รู้ ดูเป็นเรื่องแปลกกว่าการที่ต้นไม้จะเติบโตอยู่กลางอาคารเสียอีก
“Theo ไม่เคยนับเหรอครับ”
“เคยนับ” Theo ตอบ “แต่ระหว่างที่นับ บังเอิญเจอหนังสือเล่มหนึ่งน่าสนใจ เลยหยุดอ่านอยู่สามวัน หลังจากนั้นก็จำไม่ได้ว่านับถึงไหนแล้ว”
“ฮ่า ฮ่า ... Distraction มันมาก่อนยุค Internet อีกนะ”
Nuki พูดก่อนจะหัวเราะ แล้ววิ่งขึ้นบันไดไปตามหาหนังสือที่ตัวเองอยากอ่าน
ช่วงบ่าย Mona เข้ามาพร้อมตะกร้าขนม เธอนั่งลงใกล้เตาผิง เปิดหนังสือเล่มหนึ่งไว้บนตัก แต่ผ่านไปเกือบชั่วโมงก็ยังไม่ได้พลิกหน้า เพราะมัวแต่นั่งฟัง Blub เล่าเรื่องวันที่ไม่ค่อยดีของเขา
ส่วน Toma หลับอยู่บนเก้าอี้อีกตัว หนังสือเล่มหนาวางคว่ำอยู่บนพุงอย่างสงบ
ไม่มีใครบอก Toma ว่าห้องสมุดไม่ใช่ที่สำหรับนอน
ไม่มีใครบอก Mona ว่าควรอ่านหนังสือแทนการคุย
และไม่มีใครบอก Blub ว่าเขาควรเงียบเสียที
Great Library นี้ ไม่มีกฎตายตัว ทุกคนเหมือนจะรู้ว่า ทำอะไรก็ได้ แต่ต้องพอดี
เหนือขึ้นไปบนระเบียงชั้นสาม Sol กำลังเดินไปหาหนังสือเล่มหนึ่งที่ Theo บอกว่าอยู่สุดทาง เขาออกเดินตั้งแต่ก่อนอาหารกลางวัน และเมื่อพระอาทิตย์เริ่มคล้อย เขาก็ยังไปไม่ถึง
แต่ดูเหมือน Sol จะไม่ได้กังวลนัก ระหว่างทางเขาหยุดดูฝุ่นที่ลอยอยู่ในลำแสง หยุดพักใต้ใบไม้ และครั้งหนึ่งก็หยุดนานเสียจน Nuki คิดว่าเขาหลับไปแล้ว
... คืบคลาน ต้วมเตี้ยมในห้องสมุด เป็นการเดินทางที่สวยงามดี เขาคิดอย่างนั้น
เมื่อเย็นมาถึง แสงจากหน้าต่างบานใหญ่ค่อย ๆ จางลง Theo เดินจุดโคมทีละดวง แสงสีส้มเล็ก ๆ ปรากฏขึ้นตามชั้นหนังสือ บันได และกิ่งไม้ จนห้องสมุดทั้งหลังดูเหมือนต้นไม้ใหญ่ที่มีดวงดาวเล็ก ๆ อาศัยอยู่ตามกิ่ง
Nuki กลับลงมาพร้อมหนังสือเพียงเล่มเดียว
เขามองชั้นหนังสือนับพันรอบตัว แล้วมองหนังสือเล็ก ๆ ในมือของตัวเอง
“ถ้าฉันอยากอ่านทั้งหมดนี่” เขาถาม “คงต้องใช้เวลาทั้งชีวิตเลยใช่ไหม”
Theo เงยหน้าจากหนังสือของเขา มองขึ้นไปยังชั้นสูงที่สุดที่ค่อย ๆ หายเข้าไปในเงามืด
“อาจจะมากกว่านั้น”
Nuki มองหนังสือในมืออีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ได้รีบเปิดมัน เขาเดินไปนั่งข้างหน้าต่าง วางตัวให้พอดีกับแสงสุดท้ายของวัน แล้วเริ่มอ่านหน้าแรกอย่างช้า ๆ
รอบตัวเขายังมีหนังสืออีกนับไม่ถ้วนที่ยังไม่ได้เปิด มีเรื่องราวที่เขาอาจไม่มีวันได้อ่าน มีคำถามที่อาจไม่มีวันได้คำตอบ และมีชั้นหนังสือบางแห่งที่เขายังไม่รู้ด้วยซ้ำว่ามีอยู่
แต่เย็นวันนั้น สิ่งเหล่านั้นไม่ได้ทำให้ The Great Library ดูน่าหนักใจเลย
กลับทำให้มันกว้างใหญ่ขึ้น
ราวกับโลกกำลังบอกเขาอย่างเงียบ ๆ ว่า ยังมีอะไรให้รู้จักอีกมากมาย
แต่ก็ไม่จำเป็นต้องรู้ทั้งหมดในวันนี้นี่นา ...